αλλά που ποτέ δεν ξεχνάμε γιατί βρίσκεται στις καρδιές μας και που γι’ αυτό πάντα θα αναζητάμε. Πάντα θα λαχταράμε να συναντήσουμε κάπου τέτοιες γωνιές – που ευτυχώς ακόμα υπάρχουν στην πατρίδα μας. Γωνιές που αντιστέκονται στο ξενόφερτο, τον λεγόμενο εκσυγχρονισμό. Εκεί όπου διατηρείται ακόμα η ελληνική παράδοση.

Μια τέτοια γωνιά είναι τα Πελετά, γι’ αυτό και ένα ταξίδι σε τούτο το ορεινό κεφαλοχώρι (υψόμετρο 660) του Πάρνωνα – με τα σφεντάμια, τις καρυδιές και τις περήφανες αιωνόβιες βελανιδιές – είναι ένα ταξίδι στο χρόνο, σε μια Ελλάδα που ακόμα αντιστέκεται, που δεν προδίδει την ταυτότητά της.

Στα πετρόχτιστα σπίτια του χωριού μπορεί να διακρίνει ο επισκέπτης τον μόχθο αλλά και το μεράκι των πετράδων των αλλοτινών καιρών, τότε που το ανθρώπινο χέρι, η ανθρώπινη υπόσταση είχε αξία, τότε που η μηχανή δεν είχε ακόμα υποκαταστήσει τη χειρονακτική εργασία. Ολόκληρα ημερόνυχτα – άλλοτε μες το λιοπύρι άλλοτε μες την παγωνιά – περνούσαν οι τεχνίτες της πέτρας για να δημιουργήσουν τα σπίτια με την περήφανη και συνάμα οικεία ομορφιά τους, μιας και αν παρατηρήσει κάνεις προσεχτικά σε κάθε σπίτι διακρίνεται η πινελιά του δημιουργού του.

Γι’ αυτό και οι κάτοικοι δεν έχουν επέμβει αλλά διατηρούν σε άριστη κατάσταση τα πετρόχτιστα σπίτια του χωριού, σεβόμενοι την παράδοση αλλά και τον μόχθο εκείνων των εργατικών πετράδων.